Ինչքան էլ կորչեմ մեկ է չեմ վախենա

patmutyunԱմառայնի արձակուրդներին որոշեցինք ընտանիքով գնալ հանգստանալու Աֆրիկա:Երբ արդեն տեղ հասանք,գնացին մեր վարձած տունը ,ինձ ուղարկեցին խանութի տեղ փնտրելու:Դե ես էլ Աֆրիկացիների լեզուն չգիտեի:Մի քիչ ման գալուց հետո հասկացա, որ մոլորվել եմ:Մոտակայքում մի վրան կար մոտեցա այդ վրանին:Այնտեղ 4 սևամորթ մարդ ինչ որ արարողություն էին կատարում ասելով«Գադա լամբադա մի կոդա»:Ես իհարկե փորձեցի նրանց խանգարել:Բայց ապարդյուն նրանք կարծես գիշերային սատանաներ լինեին,որոնք փորձում էին ամեն կերպ պարապ չմնալ:Բայց վերջապես նրանք ինձ լսեցին:Այդ արարողությունը կանգ առավ,և նրանք սկսեցին խոսել իրենց լեզվով:Հիմա էլ չեմ կարողանում  կանգնեցնել նրանց որ չխոսեն:Որոշեցի բողավել:Բղավեցի, բայց նրանք դրանից հետո սկսեցին ավելի բարձ խոսալ ու շատ,էպես էլ արագ էին խոսում:Էդպես մի կերպ նրանց հանգստացրեցի և մի կերպ բացատրեցի եղածը:Նրանք ինձ հասկացան և առաջարկեցին ճաշել:Դե ես ել շատ սոված էի,համաձայնվեցի:Բայց երբ բերեցին նրանց ուտեստը,մի այլ կարգի ախորժակս փակվեց:Իսկ հետո մենք ծիծաղացինք,և իմ լեզուն իրենց սովորեցրի,իսկ իրենք իրեցը:Ասեմ որ չեմ փոշմանել որ կորել եմ Աֆրիկայում: Այս պատմությունը պատմեցի, որ չվախենաք անծանոթ քաղաքում «կորչելուց»: